Scenariusz dla trzech aktorek

„Scenariusz dla trzech aktorek” jest wersją słynnego utworu scenicznego Bogusława Schaeffera przetłumaczonego i granego z aplauzem na całym świecie.
Wszystko jest tu nie tak jak powinno być. Grupa ludzi postanawia stworzyć dzieło, oszałamiające wszystkich współczesną, metaforyczną „Wieżą Babel.” Jak trudno jednak się porozumieć by rozpocząć i kontynuować Dzieło?
Schaeffer to dowcip, odwrócenie wszystkiego do góry nogami, pojedynek głupoty i inteligencji, które zamieniają się miejscami, to niezwykła sytuacja i szkoła nauki latania bez pomocy techniki.
„Tak całkowicie nowatorski w teatrze to nie jestem, gdyż wówczas musiałbym robić coś takiego, by każdy widział, że jestem nowatorem absolutnym, na przykład wstawić dwóch gejów do gorzejącej trumny lub wieszać aktorów na drzewach jak ręczniki kąpielowe Ala zegarek na drzewie (Salvadora Dali). Sztuka musi mieć zawarte tempo wewnętrzne i treść dającą publiczności możliwość różnych asocjacji, przeskoków myślowych” – tak pisze Schaeffer o swojej sztuce.
Niezbywalnym elementem tej sztuki jest jednak niezwykłość przedstawianego świata, poczucie humoru i komediowość zderzających się ze sobą sekwencji, a także wielowarstwowość wypowiedzi żąglująca poczuciem absurdu, wzruszeniem i śmiałością przesłania filozoficznego z jednoczesnym pochyleniem się nad losem człowieka, który stawia sobie za cel życie twórcze, odrzucające wygodne schematy, szukające błyskotliwych, nowych rozwiązań bez względu na cenę jaka przychodzi zapłacić. Wielopłaszczyznowość tego teatralnego świata zachwyca lekkością, wyobraźnią, słuchem językowym stając się niezwykłym wyzwaniem dla aktora, który chce zaprosić widza na intensywny „seans oczarowania.”