Wesele Figara

"Rewolucja już w czynie!” powiedział o „Weselu Figara” Napoleon. Danton wołał głośno, że „Figaro zabił szlachtę”. W jakim stopniu można uznawać Beaumarchais'go za współtwórcę rewolucji? Czy istnieje walka o wpływ inny niż własny? Jakie scenariusze pisze dialektyka historycznych idei i kto rozdziela role w tym teatrzyku? To tylko niektóre pytania, jakie w spektaklu zadają młodzi artyści, wypróbowując jednocześnie aktualność sztuki.

W początkowo zakazanym przez cenzurę tekście, autor nikogo i niczego nie oszczędzał. „Nie ma chyba obyczaju, prawa, urządzenia jego epoki, które by nie przeszły przez ognisty tusz jego pióra”. Beaumarchais, któremu za kanwę dramatu posłużyło własne życie, w „Weselu Figara” postulował nowy arystokratyzm (talentu, nie urodzenia), wykpiwał absurd społecznych różnic. A wszystkiemu towarzyszyła perwersyjna radość niszczenia teatralnych konwencji. Obnażona niemoc nowego, które by istnieć, musi karmić się starym.

Twórcy przedstawienia chcą uwolnić to, co kryje się pod kostiumem, pozorem, gestem. Odsłonić ciała, na których zapisuje się historia. Przez dyskurs patriarchalnej władzy zamieniane w ciała-towary, ciała-przedmioty, ciała-zabawki.

Jaką wytrzymałość ma suknia ślubna? Czyja głowa spadnie i potoczy się przed ołtarzem? Kto dziś zostanie królem balu przebierańców? Jakie są wasze historie ucisku?

Do wspólnych poszukiwań Raduszyńska zaprosiła słupszczan – statystów oraz muzyków pracujących pod opieką kompozytora Dominika Strycharskiego. Oto spektakl władzy, sztuczności, kłamstwa. Polityka, seks, przewrót, gender, czyli „Szalony dzień lub Wesele Figara”.

Reżyseria: Katarzyna Raduszyńska
Scenografia: Paweł Walicki
Kostiumy: Paweł Walicki
Muzyka: Dominik Strycharski
Choreografia: Rafał Dziemidok
Asystent reżysera: Marta Turkowska