Niania i wielkie bum

Tytułowa niania jest opiekunką zawodową – pojawia się zawsze tam, gdzie potrzebna jest fachowa pomoc, a cierpliwość rodzicielska zwyczajnie się kończy. Zamiast karnego jeżyka stosuje inne, zapewne skuteczniejsze metody, nie wyłączając samej magii. Tym razem trafia na angielską fermę. Właśnie trwa II wojna światowa, mąż pani Green dzielnie walczy na froncie, a biedna kobieta z trójką swoich pociech ledwo wiąże koniec z końcem. Sytuację tę próbuje wykorzystać jej szwagier, który chce ją namówić do sprzedaży domu (połowa majątku należy do niego), aby mógł spłacić karciane długi. Jakby tego było mało, wiejskie domostwo nawiedzają rozkapryszone, obrzydliwie bogate dzieciaki z samego Londynu – kuzyni naszych bohaterów. Kiedy pani Green przegrywa nierówny pojedynek z głośną i łobuzerską rzeczywistością reprezentowaną przez piątkę wiecznie kłócących się ze sobą maluchów, do akcji wkracza Niania McPhee.

Choć film wyreżyserowała Susanna White, to brawa należą się przede wszystkim Emmie Thompson. Nie tylko za wykreowanie nietuzinkowej postaci, ale też świetny scenariusz, który płynnie łączy różne odcienie komizmu – od pastiszu przez przaśny dowcip po czarną komedię – z momentami chwytającymi za serce. Magia nie stanowi efekciarskiego dodatku, wydaje się zakorzeniona w rzeczywistości, co pięknie buduje baśniowy klimat całości.

Jeśli rodzice chcą wytłumaczyć dzieciom, czym jest wzajemne zaufanie i samodzielność mogą pokazać im nianię McPhee, zamiast jej współczesnej koleżanki po fachu z telewizji. Taka przyjemna lekcja w kinie powinna przemówić do wyobraźni młodych widzów niemniej sugestywnie niż porady ekspertów.

Scenariusz: (na podstawie książki Christianny Brand): Emma Thompson
Produkcja: Wielka Brytania 2010, 109 min.
Obsada: Ralph Fiennes, Maggie Smith, Emma Thompson, Maggie Gyllenhaal, Rhys Ifans
Zdjęcia: Mike Eley