Para na życie

Mają po trzydzieści kilka lat, żyją bez ślubu, pracują w mało stabilnych zawodach i cały czas szukają – normalności w tylko pozornie normalnych ludziach, prawdy o związkach i rodzinie oraz… sensu życia. Perspektywa narodzin dziecka mnoży ich wątpliwości i lęki. Bo czy na tym świecie można jeszcze związać się z drugą osobą na stałe, mądrze wychować małego człowieka, prowadzić szczęśliwe życie rodzinne i przy tym kompletnie nie zwariować? Podróż przez Stany Zjednoczone, w którą udaje się tych dwoje, oraz odwiedziny u kolejnych znajomych i krewnych mają pomóc w znalezieniu remedium na wszystkie wątpliwości i problemy.
Pytania bez oczywistych odpowiedzi nie zdominowały jednak filmu Sama Mendesa. „Para na życie” to słodko-gorzki film o życiowych wyborach, który został nakręcony z lekkością, w bezpretensjonalnym tonie, prosto, ale i elegancko; dzięki zgrabnej reżyserii obyło się bez sztucznych mądrości, pompatycznych ckliwości i kwadratowych kazań, jest za to ciepło, zabawnie i wzruszająco. Opowieść o dwojgu zagubionych ludzi znajdujących się właśnie na początku wspólnej historii została oparta na inteligentnych dialogach i schemacie kina drogi – w tym zabiegu leży punkt wyjścia dla epizodycznej konstrukcji fabuły dającej możliwość zbudowania społecznej panoramy współczesnej amerykańskiej rodziny oraz okazję do skonfrontowania poglądów pary głównych bohaterów z rzeczywistością. Tymczasem prześmiewcza konwencja, błyskotliwy humor, przerysowanie postaci sprawiają, że film nie załamuje się pod ciężarem treści i pozostawia dużo miejsca na refleksyjną zabawę kinem.

Scenariusz: Dave Eggers, Vendela Vida
Produkcja: USA, Wielka Brytania 2009, 98 min.
Muzyka: Alexi Murdoch
Zdjęcia: Ellen Kuras