Tlen

Sańka nie usłyszał piątego przykazania i zabił żonę dla rudowłosej Saszy. Dlaczego? Bo łaknął tlenu pięknej dziewczyny.
Film Iwana Wyrypajewa to ekranizacja jego kontrowersyjnej sztuki Tlen, gdzie rapowano Dekalog i którą krytycy uznali za manifest "beztlenowców". Miłosna historia opowiedziana w nowoczesnej, czasem kiczowatej, innym razem poetyckiej oprawie, łączy w sobie niemal wszystkie gatunki kultury popularnej. Jest tu romans, dramat, horror i kryminał. Ironiczna opowieść rozpisana na dziesięć słowno-muzycznych scen ma formę wideoklipu, nawiązuje do estetyki graffiti, komiksu, telewizji i Internetu. Ten dynamiczny portret ludzi i tłamszącej ich codzienności to jednak przede wszystkim przypowieść o nieudolnym poszukiwaniu prawdziwego życia, uczuć, Boga, słowem, tytułowego tlenu. Reżyser tak mówi o swojej twórczości: Mój kraj jest bogaty na pokaz, pokazujemy mądrego prezydenta, Petersburg, Kreml. Należę do ostatniego pokolenia pokaleczonych przez ZSRR pionierów i komsomolców. W dzieciństwie wmawiano nam, że komunizm zwycięży. W młodości przeżyliśmy szok rozpadu imperium. Teraz musimy sobie radzić w drapieżnym kapitalizmie. Wszystko, co mogę, to powiedzieć o tym głośno.
„Tlen” to nowy horyzont kina. To prawdziwy przebój, który odbiera się wszystkimi zmysłami, całym ciałem – wzrokiem, słuchem, sercem, umysłem. To kino artystyczne i komercyjne zarazem, dzieło z przesłaniem i podane w formie, która przemawia do wyobraźni i wpisuje się w styl życia współczesnych dwudziesto-, trzydziestolatków. „Tlen” to rodzaj manifestu, to „Trainspotting” pierwszej dekady nowego wieku.

Scenariusz: Iwan Wyrypajew (na podstawie własnej sztuki)
Produkcja: Rosja 2009, 75 min.
Obsada: Aleksiej Filimonow, Karolina Gruszka, Varvara Voetskova
Muzyka: Oleg Kostow, Andriej Sensonow, Vitalij Lupin, Ajdar Gajnullin
Zdjęcia: Andriej Naidenow